మనోళ్లంతా ముసలోళ్లే!

• జనాభా  వృద్ధిరేటులో వెనుకబడిన దక్షిణాది రాష్ట్రాలు

• ఇప్పటికే ఉత్తరాది నుంచి వలస వస్తున్న యువకులు

• వృద్ధుల సంక్షేమంపై దష్టి పెట్టకుండా పిల్లల్ని కనమనడం సరికాదు

• దక్షిణాదిలో తెలుగువాళ్ల ఫెర్టిలిటీ మరీ పూర్

(సత్యంన్యూస్, అమరావతి)

రాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రి చంద్రబాబు నాయుడు ఒకరు వద్దు.. ముగ్గురు ముద్దు అనే నినాదంతో ఈమధ్య ముందుకొస్తున్నారు. ఇది కేవలం మన ఒక్క రాష్ట్రానికి సంబంధించిన నినాదం మాత్రమే కాదు.. దేశం మొత్తం జనాభా పెరగాల్సిన ఆవశ్యకత ఉంది. అయితే వారి ఆలన, పాలన, ఉద్యోగం, చదువులు వంటి వ్యవహారాల సంగతేమిటనే ప్రశ్న సహజంగానే ఉత్పన్నమవుతుంది. దానిపై ప్రభుత్వం దష్టి సారించనంత వరకు ఇది కేవలం ఒక నినాదంగానే మిగిలిపోతుంది. అసలు ఇప్పటికే 140 కోట్లకు పైబడి దేశ జనాభా ఉంటే, ఇంకా పిల్లల్ని కనండి అన్న నినాదం ఎందుకిస్తున్నారో తెలుకోవాలంటే ఈ కథనం చదవాల్సిందే.

ఒకప్పుడు ‘జనాభా విస్ఫోటనం’ (పాపులేషన్ బాంబ్) పేరుతో ప్రపంచాన్ని భయపెట్టిన భారతదేశం, ఇప్పుడు ఒక నిశ్శబ్ద సామాజిక విప్లవానికి వేదికైంది. అధిక జనన రేటు గల అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశం అనే ముద్రను చెరిపేసుకుంటూ, భారత్ ఇప్పుడు ‘తక్కువ జనన రేటు’ ఉన్న సమాజంగా రూపాంతరం చెందుతోంది. గత 25 ఏళ్లలో దేశ జనాభా గతిశీలతలో వచ్చిన మార్పులు నిపుణులను సైతం ఆశ్చర్యపరుస్తున్నాయి.

గణాంకాలు ఏం చెబుతున్నాయి?

నేషనల్ ఫ్యామిలీ హెల్త్ సర్వే (ఎనఎఫ్‌హెచఎస్) గణాంకాలను విశ్లేషిస్తే, భారతదేశ పునరుత్పత్తి రేటు (టోటల్ ఫెర్టిలిటీ రేట్ ` టీఎఫఆర్) ఊహించని విధంగా పడిపోయింది. 1990లలో సగటున ఒక మహిళకు నలుగురు పిల్లలు ఉండేవారు. ప్రస్తుతం ఈ రేటు 2.1కి చేరుకుంది. ఇది ‘రీప్లేస్‌మెంట్ లెవల’ (జనాభా స్థిరంగా ఉండటానికి అవసరమైన స్థాయి) కి సమానం. అనేక రాష్ట్రాల్లో ఈ రేటు 2.1 కంటే కూడా తక్కువగా ఉండటం గమనార్హం. ఎన్‌హెచఎఫఎస్`1 నుంచి ఎన్‌హెచఎఫఎస్`5 వరకు డేటాను పరిశీలిస్తే, ఉత్తర-పూర్వ రాష్ట్రాలు (ఉత్తర భారతదేశంలో రాష్ట్రాలు విడిపోక ముందు) మినహా మిగిలిన దాదాపు అన్ని ప్రాంతాల్లో జనన రేటు గణనీయంగా తగ్గుతూ వచ్చింది. ఒకప్పుడు దక్షిణాది రాష్ట్రాలకే పరిమితమైన ఈ ధోరణి, ఇప్పుడు ఉత్తరప్రదేశ్, రాజస్థాన్, హర్యానా వంటి రాష్ట్రాలకు కూడా విస్తరించింది.

మార్పునకు ప్రధాన కారణాలు

భారతదేశం ఇంత వేగంగా జనాభా నియంత్రణ సాధించడానికి పలు సామాజిక, ఆర్థిక కారణాలు దోహదం చేశాయి.మహిళల్లో విద్యావంతుల సంఖ్య పెరగడం వల్ల వివాహ వయస్సు పెరిగింది. ఇది సహజంగానే జనన రేటు తగ్గడానికి కారణమైంది. మహిళలు శ్రమశక్తిలో భాగస్వాములు కావడంతో, పిల్లల పెంపకం, కెరీర్ మధ్య సమతుల్యత కోసం పరిమిత సంతానానికే మొగ్గు చూపుతున్నారు. పట్టణీకరణ పెరగడం వల్ల పిల్లల చదువు, పెంపకం ఖరీదైనవిగా మారాయి. మధ్యతరగతి కుటుంబాలు ‘తక్కువ మంది పిల్లలు - నాణ్యమైన జీవితం’ అనే సూత్రాన్ని పాటిస్తున్నాయి. గర్భనిరోధక సాధనాలపై అవగాహన పెరగడం, మీడియా ప్రభావంతో చిన్న కుటుంబం పట్ల సామాజిక ఆమోదం లభించింది.

భవిష్యత్తు సవాళ్లు, పర్యవసానాలు

ఈ జనాభా మార్పు దేశానికి ఒకవైపు వరంగా, మరోవైపు సవాలుగా మారనుంది. ప్రస్తుతం భారత్‌లో పని చేసే వయస్సు గల జనాభా ఎక్కువగా ఉంది. ఇది దేశ ఆర్థిక వృద్ధికి ఇంధనంలా పనిచేస్తుంది. దక్షిణాది, పశ్చిమ రాష్ట్రాల్లో జనన రేటు వేగంగా తగ్గడం వల్ల అక్కడ జనాభా వృద్ధాప్యం వైపు మళ్లుతోంది. ఇది భవిష్యత్తులో సామాజిక భద్రత, ఆరోగ్య రక్షణపై భారాన్ని పెంచవచ్చు. జనాభా తక్కువగా ఉన్న రాష్ట్రాలకు, జనాభా ఎక్కువగా ఉన్న రాష్ట్రాల నుంచి కార్మికుల వలసలు పెరిగే అవకాశం ఉంది. అలాగే, జనాభా ప్రాతిపదికన జరిగే నియోజకవర్గాల పునర్విభజన వంటి రాజకీయ అంశాల్లో రాష్ట్రాల మధ్య అసమానతలు తలెత్తవచ్చు.

భారతదేశ జనాభా కథ ఇకపై కేవలం ‘పెరుగుదల’ గురించి కాదు. ఇది పని, వృద్ధాప్యం, వలసలు, మారుతున్న సామాజిక విలువల కలయిక. ప్రభుత్వం ఇప్పుడు జనాభా నియంత్రణపై కాకుండా, వృద్ధులకు అవసరమైన మౌలిక సదుపాయాలు కల్పించడం, ఉన్న యువతకు నైపుణ్య శిక్షణ ఇవ్వడంపై దృష్టి సారించాల్సిన అవసరం ఉంది. తక్కువ జనన రేటు కారణంగా ఉత్తర, దక్షిణ రాష్ట్రాల మధ్య ఆర్థిక, రాజకీయ వ్యత్యాసాలు ఏర్పడతాయి.

ఆర్థిక వృద్ధి, ఉపాధి

జనన రేటు తగ్గడం వల్ల రాష్ట్రాల ఆర్థిక ముఖచిత్రం పూర్తిగా మారిపోనుంది. దక్షిణాది రాష్ట్రాలు (కేరళ, తమిళనాడు, కర్ణాటక, ఆంధ్రప్రదేశ్).. ఇక్కడ జనాభా వేగంగా వృద్ధాప్యం వైపు మళ్లుతోంది. దీనివల్ల భవిష్యత్తులో స్థానిక కార్మికుల కొరత ఏర్పడుతుంది. ఇది వేతనాలు పెరగడానికి దారితీసినప్పటికీ, పరిశ్రమలకు శ్రమశక్తి కొరత ఒక సవాలుగా మారుతుంది. ఉత్తరాది రాష్ట్రాలు (యూపీ, బీహార్).. ఇక్కడ యువ జనాభా ఎక్కువగా ఉంది. వీరు దక్షిణాది రాష్ట్రాలకు వలస వెళ్లడం ద్వారా అక్కడి ఆర్థిక అవసరాలను తీరుస్తారు. అంటే, ఉత్తర భారతం ‘కార్మికులను అందించే కేంద్రం’గా, దక్షిణ భారతం ‘సేవలు, ఉత్పత్తి కేంద్రం’గా కొనసాగుతుంది.

పన్నుల పంపిణీ, కేంద్ర నిధులు

భారతదేశంలో కేంద్ర ప్రభుత్వం రాష్ట్రాలకు ఇచ్చే నిధుల పంపిణీలో జనాభా ఒక కీలక అంశం. జనాభాను నియంత్రించిన దక్షిణాది రాష్ట్రాలు, తమకు కేంద్రం నుంచి వచ్చే నిధుల వాటా తగ్గుతుందని ఆందోళన చెందుతున్నాయి. జనాభా ఎక్కువగా ఉన్న రాష్ట్రాలకు (ఉత్తరాది) ఎక్కువ నిధులు వెళ్లడం వల్ల, జనాభా నియంత్రణ పాటించిన రాష్ట్రాలు ‘శిక్షకు’ గురవుతున్నామనే భావన కలగవచ్చు. ఇది కేంద్ర-రాష్ట్ర సంబంధాలపై ప్రభావం చూపుతుంది.

నియోజకవర్గాల పునర్విభజన

రాజకీయంగా ఇది అత్యంత సున్నితమైన అంశం. భారత రాజ్యాంగం ప్రకారం, లోక్‌సభ స్థానాల విభజన జనాభా ప్రాతిపదికన జరుగుతుంది. వచ్చే దశాబ్దంలో జరిగే పునర్విభజనలో, జనాభా ఎక్కువగా ఉన్న ఉత్తరాది రాష్ట్రాలకు ఎంపీ సీట్లు పెరిగి, జనాభా తగ్గిన దక్షిణాది రాష్ట్రాలకు సీట్లు తగ్గే ప్రమాదం ఉంది. ఇది జాతీయ రాజకీయాల్లో దక్షిణాది రాష్ట్రాల ప్రాధాన్యతను తగ్గించవచ్చు.

వృద్ధాప్య భారం, సామాజిక భద్రత

తక్కువ జనన రేటు ఉన్న రాష్ట్రాల్లో వృద్ధుల సంఖ్య పెరుగుతుంది. వృద్ధులకు అవసరమైన వైద్య సదుపాయాల కోసం రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు ఎక్కువ బడ్జెట్ కేటాయించాల్సి ఉంటుంది. తక్కువ మంది యువకులు పనిచేస్తూ, ఎక్కువ మంది వృద్ధులకు పెన్షన్లు చెల్లించాల్సి రావడం ఆర్థిక వ్యవస్థపై ఒత్తిడి పెంచుతుంది. ఈ మార్పుల వల్ల రాష్ట్రాల మధ్య ‘వలస రాజకీయాలు’ కూడా బలపడవచ్చు. స్థానిక ప్రజలకు, వలస వచ్చిన కార్మికులకు మధ్య సామాజిక ఘర్షణలు రాకుండా చూడటం భవిష్యత్తులో ప్రభుత్వాలకు పెద్ద సవాలు కానుంది.

జాతీయ సగటుతో పోలిస్తే ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణలలో జనన రేటు (టీఎఫఆర్) ఇప్పటికే చాలా తక్కువగా ఉంది (సుమారు 1.7 నుంచి 1.8). దీనివల్ల వచ్చే 20 ఏళ్లలో ఈ రెండు రాష్ట్రాల్లో వృద్ధుల సంఖ్య గణనీయంగా పెరుగుతుంది. ప్రభుత్వాలు కేవలం పాఠశాలలు, యువతపైనే కాకుండా, వృద్ధాశ్రమాలు, వృద్ధుల వైద్యం, పెన్షన్ పథకాలపై భారీగా ఖర్చు చేయాల్సి ఉంటుంది.

కార్మికుల కొరత, వలసలు

వ్యవసాయం, నిర్మాణం (కన్‌స్ట్రక్షన్), పరిశ్రమలలో పనిచేసే స్థానిక యువత సంఖ్య తగ్గిపోతోంది. ఇప్పటికే మనం చూస్తున్నట్లుగా.. ఉత్తరప్రదేశ్, బీహార్, ఒడిశా రాష్ట్రాల నుంచి కార్మికులు ఏపీ, తెలంగాణలకు వలస వస్తున్నారు. భవిష్యత్తులో ఈ ‘వలస కార్మికుల’పై ఆధారపడటం మరింత పెరుగుతుంది. ఇది స్థానిక ఆర్థిక వ్యవస్థను నడిపించడానికి కీలకం కానుంది.